Forum Dyskusyjne :: Szukaj

No ja go tam bronić nie zamierzam - 3 dni mnie bolał ten jego karny w 93. minucie.
Grunt, że wstyd: nawet z chorwacką ławką rezerwowych nie potrafiliśmy wygrać.

Códak, problem w tym, ze Webb to też sędzia wysokiej rangi. ;DD W Anglii sędziował ważne mecze i ogólnie go sobie chwalą.

Lol. Nawet nie mają Polacy na kogo winy zrzucić. Tylko na siebie, bo tym razem sędzia był w porządku, pomijając, że to nie Krzynówek sfaulował, tylko Krzynówka sfaulowano. No, ale nic. Brak słów. ;]

Haha, co za temat.
Nie wiem. Wierzę, ale czy kocham...? Czy to jest równoznaczne? Nie wiem.

Do książek, przy których wyję, muszę dodać przeczytane dzisiaj "Moje drzewko pomarańczowe" José'a Mauro de Vasconcelos'a (tak się to odmienia? ^^). Piękna książka. Tak jak "Mały Książę" - niby dla dzieci, a tak naprawdę dla dorosłych.

Boję się jutra i nie mogę zasnąć.

Samotna.
Samotna jak cholera.
Samotna jak cholera razy tysiąc.

Wróżka z "Kopciuszka". I czarownica z "Królewny Śnieżki".
^^

Nie będę oryginalna - "Pan Tadeusz", "Potop", "Krzyżacy", "Jądro ciemności"... Gimnazjalne lektury były nudne jak diabli - np. "Syzyfowe prace" (!) - co za idiota z tego Marcina... Hm... ogólnie książki o tematyce wojennej mnie ciekawiły, choć i przerażały, ale "Inny świat" Grudzińskiego męczyłam tak długo, że w końcu nie przeczytałam. Strasznie się wlecze ta książka, ciekawa jest tylko momentami. Mało jest ciekawych lektur szkolnych.

A tak spoza lektur to "Dentro" i nic innego sobie nie przypominam.

"Spóźnieni kochankowie", William Wharton.

Dopiero po przeczytaniu tej książki zrozumiałam sens daaaaawno zasłyszanej, starej piosenki Ich troje o tytule tym samym, co powieść.
Przesycone romantyzmem, słodkie, nierzeczywiste, zaskakujące. Chwilami aż krzywiłam się, bo jednak romans niejako młodego mężczyzny z 70-letnią kobietą to... no cóż... dziwna rzecz. Jednak, mimo wszystko, książka podobała mi się i sama się sobie dziwię. Nawet łezkę uroniłam na końcu. Jedno jest pewne - to jedna z tych powieści, do których ma się ochotę za jakiś czas wrócić. I jestem prawie pewna, że za każdym razem będzie wywoływała te same uczucia.

Próbuję wymyślić jakieś zakończenie do cholernej prezentacji, ale kiepsko idzie, bo łeb mi siada i jestem tak zmęczona, że ledwo wiem, jak się nazywam.
Pocieram bolący nos.
Walczę z ochotą, by wyjść do kuchni po coś do picia; ale przecież nie będę przełazić przez salon pełen gości i narażać się na głupie pytania.

No jasne. Nie raz. Najczęściej z nieszczęśliwej miłości, ale co tam. Mam to wszystko w pamiętniku.

Nie musisz ze wszystkiego zwierzać się ludziom, ale się nie izoluj. Czasem sama świadomość, że ktoś jest obok Ciebie, działa krzepiąco. Ludzie, jeśli nie wiedzą o Twoich problemach, nie będą przynajmniej próbowali pocieszać Cię na siłę.

Ale to też jest, kurde, wypowiedź. ;DD I też nie zawsze zgodna z prawdą. ;P
"Kocham Cię" to w chwili, w której zostaje wypowiedziany, najpiękniejszy z możliwych komplementów.

Kiedyś od kogoś, kogo kochałam. Bardzo.

On: A teraz? Kochasz mnie takiego?
Ja: Taa... Ciebie nie da się nie kochać.
On: Da się! Uwierz mi, że da się.
Ja: Tak? A ja nie potrafię.
On: To dobrze. Wiesz, że się cieszę?
Ja: Dlaczego?
On: Bo nie chciałbym, żebyś mnie nie kochała.
Ja: Bo?
On: Bo ja Cię też kocham.